這篇要接續介紹倫披尼公園的另一段故事，沒想到倫披尼系列竟然來到第四篇了😆
如今綠意盎然、擁有大片人工湖的倫披尼公園，吸引許多人來這裡散步、慢跑，感受大自然的氣息；但在過去，這裡卻曾被作為垃圾場。當時政府將垃圾傾倒進湖中，直到把整個水池填滿。對比現在乾淨清幽的景象，實在難以想像當時的模樣。※完整譯文內容如下，全文譯自 Silpa：
「倫披尼公園」曾經是個垃圾場，
垃圾填滿了水池並產生惡臭，
以至人們不得不搬離！
“สวนลุมพินี” ทุกวันนี้มีต้นไม้ร่มรื่น มีสระน้ำขนาดใหญ่ ให้ทุกคนได้เข้ามาพักผ่อน สูดลมหายใจได้เต็มปอด แต่ถ้าย้อนไปเมื่อเกือบร้อยปีก่อนแล้วล่ะก็ หากสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ อาจถึงขั้นอาเจียนได้ เพราะ “กรมนคราทร” เคยใช้สวนลุมพินีเป็นที่ทิ้งขยะแหล่งใหญ่มาก่อน!
現今的「倫披尼公園」擁有成蔭綠樹與大片人工湖，供大家前來放鬆身心、盡情呼吸新鮮空氣。但若把時間倒轉至近百年前，如果深吸一口氣，可能就會當場作嘔，因為過去「環境保護署」（現已改制）曾將倫披尼公園作為大型垃圾場！
ขยะและน้ำเสียเป็นปัญหาสำคัญของกรุงเทพมหานครมาตลอดก็ว่าได้ ปรากฏข้อมูลในปี 2441 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ว่า ใน 1 วัน เจ้าหน้าที่สามารถรวบรวมขยะได้ราว 13 ตัน
垃圾與廢水可說是曼谷一直以來的重要議題。根據佛曆 2441 年（西元 1898 年）朱拉隆功國王在位期間的資料顯示，政府官員 1 天能收集到約 13 噸的垃圾。
ต่อมาราวปี 2460-2465 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อขยายเขตสุขาภิบาลให้ครอบคลุมสำเพ็ง เยาวราช ปริมาณขยะที่เก็บได้ต่อวันก็เพิ่มเป็น 155 ตัน
後來，大概在佛曆 2460 至 2465 年（西元 1917 至 1922 年）瓦棲拉武國王在位期間，衛生區擴大至涵蓋三聘及耀華力路一帶後，每天能收集到的垃圾量，也就增加至 155 噸。
ขยะสมัยนั้นจัดเก็บและกำจัดอย่างไร? คำตอบคือ นำไปถมตามคูคลอง พื้นที่ที่เป็นหลุมบ่อ หรือตามที่ลุ่มที่ต่ำในแหล่งชุมชนที่อยู่อาศัยต่างๆ นั่นเอง
當時的垃圾是如何收集與處理的呢？答案就是：拿來填平溝渠、運河、水窪或社區內的各種低窪處等。
ในทศวรรษ 2460 ขยะที่รวบรวมได้จากตอนเหนือของพระนคร ถูกนำไปถมบริเวณถนนราชดำเนิน ขยะจากตอนกลางของพระนคร เอาไปถมที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และขยะจากตอนใต้ของพระนคร เอาไปถมที่วัดดอน สร้างความเดือดร้อนรำคาญให้ชุมชนละแวกนั้นอย่างมาก เป็นต้น
在佛曆 2460 年代（西元 1917 年代），從曼谷北部收集到的垃圾，被用來填平拉差丹能路（Ratchadamnoen Avenue）一帶；曼谷中部的垃圾，被送至朱拉隆功大學填埋；而曼谷南部的垃圾，則被送至瓦東寺（Wat Don）填埋。這樣的情形，為社區居民帶來了極大的困擾與厭惡。
ไม่เพียงขยะจะส่งกลิ่นเหม็น ชวนอาเจียน แต่ยังเป็นแหล่งสะสมเชื้อโรคหลายอย่าง กลายเป็นปัญหาสุขอนามัยเพิ่มมาอีกหนึ่ง
垃圾不只會散發惡臭、令人作嘔，更是多種病菌的聚集地，因而又衍生另一個公共衛生問題。
ทิ้งขยะที่สวนลุมพินี
將垃圾傾倒在倫披尼公園
ปี 2470 ชาวตะวันตกที่อาศัยอยู่บนถนนวิทยุ เข้าชื่อกันร้องเรียนว่า กรมนคราทร ได้ขนขยะไปเทที่สระใหญ่ใน “สวนลุมพินี” ริมถนนวิทยุ ทำให้น้ำในสระเน่าเหม็น มีลูกน้ำเต็มสระ และขยะจำนวนมากนี้ก็ไปปิดทางน้ำไม่ให้ไหลลงคลองเหมือนก่อน เกิดน้ำเน่าเสียเพิ่มขึ้นอีก
佛曆 2470 年（西元 1927 年），居住於威塔裕路（Witthayu Road）上的西方人聯署請願，表示環境保護署將垃圾運至威塔裕路旁的「倫披尼公園」大水池中傾倒，導致池水腐臭、孑孓佈滿整個水池，且大量垃圾也阻塞了排水路徑，導致水無法像以往一樣流入運河中，產生更多污水。
สระน้ำในสวนลุมพินีมีขนาดใหญ่มาก จึงเป็นแหล่งทิ้งขยะได้เรื่อยๆ ทิ้งไปทิ้งมากว่าจะเต็มก็ 2 ปีกว่า ระหว่างนั้นชาวตะวันตกทนไม่ไหว ทยอยหนีจากพื้นที่กันหลายคน รวมทั้ง เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต ตัวแทนผู้เขียนจดหมายร้องเรียน ก็ยังต้องย้ายออก
倫披尼公園內的水池面積廣大，便成為能不斷傾倒垃圾的地方，前前後後直到填滿也花了 2 年多。在這段期間，許多西方人忍受不了，就紛紛逃離了這個區域，包含撰寫請願信的代表人昭披耶．博丁德查努奇（Chaophraya Bodindechanuchit）也不得不搬離。
พอถามไปยังกรมนคราทรก็ได้รับคำอธิบายว่า เป็นส่วนหนึ่งของ “เยเนอราล แปลน” (general plan) เพื่อสร้างสนามโปโล แต่เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิตสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นเพราะไม่มีที่ทิ้งขยะ เพราะที่ดินในจุฬาฯ พอถึงหน้าฝน รถเข้าไปไม่ได้
在詢問環境保護署後，得到的解釋是：這是「綜合計畫」（general plan）的一部份，目的是為了建造馬球運動場。然而，昭披耶．博丁德查努奇則推測應該是無處可倒垃圾，因為朱拉隆功大學的校園一到雨季，車輛就無法駛入。
ต่อมา มีจดหมายชี้แจงจากเสนาบดีมหาดไทยบอกว่า ได้พิจารณาเป็นอย่างดีแล้ว ถึงได้เอาขยะไปทิ้งที่สวนลุมพินี แล้วคนที่โดนกลิ่นเหม็นจากลมขยะก็ถือว่าเป็นจมูกส่วนน้อย แต่บังเอิญเป็นจมูกเจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิตและฝรั่ง
後來，有一封來自內政部長的解釋信表示，政府已經審慎評估過了，才會將垃圾傾倒於倫披尼公園。而聞到垃圾臭味的人，可說是少數人的鼻子而已，只不過剛好卻是昭披耶．博丁德查努奇與外國人的鼻子。
เมื่อเวลาผ่าน บ้านเมืองขยายตัว มีการจัดการขยะและของเสียอย่างเป็นระบบมากขึ้น การนำขยะไปทิ้งตามสถานที่ดังกล่าวจึงหมดไป
隨著時間流逝與城市擴張，垃圾及廢棄物的處理變得更有系統，將垃圾拿到上述地點傾倒的情形也就消失了。
本篇取自 Silpa：https://www.silpa-mag.com/history/article_128066
